ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ Υ/Β ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ (Β΄ΜΕΡΟΣ)

Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος

Δημοσιογράφος-Αμυντικός Αναλυτής

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Στρατιωτική Ισορροπία

και Γεωπολιτική» τ. 25, σελ.80 Αιγίς Εκδοτική, ΜΑΡ 2012

συνέχεια από το Α ΜΕΡΟΣ



Η σκούρα επιθετική σιλουέτα του

υποβρυχίου Type 209/1200 «Ποσειδών»

(S116) προκαλεί αντίθεση με το μπλε της

γαλήνιας θάλασσας.

ΦΩΤΟ: www.hellenicnavy.gr

Ένας ικανός κυβερνήτης μαζί με ένα αξιόπιστο όπλο (τορπίλη) συνιστούν ένα κλασικό καλό δίδυμο, η επιχειρησιακή αποτελεσματικότητά τους όμως πολλαπλασιάζεται όταν συνεργαστούν με ένα εξελιγμένο διεύθυνσης βολής και κατ’ επέκταση με ένα ολοκληρωμένο σύστημα μάχης. Τα υποβρύχια Type 209/1100 φέρουν το σύστημα διεύθυνσης βολής «Κανάρης», το οποίο αποτελεί τελειοποίηση του ΓΕΤΕΝ 751 (Γραφείο Έρευνας και Τεχνολογίας Ναυτικού), που ενσωμάτωσε όλα τα πλεονεκτήματα του Signaal SINBADS (φέρεται από τα Type 209/1200) συν πολλές άλλες καινοτομίες που αποκτήθηκαν από την επιχειρησιακή εμπειρία των στελεχών της ΔΥ (συμπεριλαμβάνεται η δυνατότητα βολής Subharpoon). Το «Κανάρης» ολοκληρώθηκε παράλληλα με το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού «Neptune I» μαζί με μια σημαντική επιχειρησιακή καινοτομία για τις τακτικές, το νέο σόναρ χαμηλών συχνοτήτων με πλευρική διάταξη υδροφώνων (Flank Aray Sonar) PSU 83-90 της STN Atlas Electronics.

Επρόκειτο για ένα «γερό χαρτί» στα χέρια ενός έμπειρου κυβερνήτη, καθώς επιτυγχάνετο η οπτική καταγραφή και η συνολική μορφή απεικόνισης στόχων, γεγονός που επέτρεπε την εξέλιξη των τακτικών καθώς ο χειριστής διευκολυνόταν στον έγκαιρο εντοπισμό τους και την ευκολότερη παρακολούθηση αυτών. Επίσης καθίστατο πολύ πιο ευχερής ο χαρακτηρισμός του στόχου λόγω της καταγραφής των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών ήχων χαμηλών συχνοτήτων που εκπέμπει, όπως επίσης της ανάλυσης – που ήταν πλέον διαθέσιμη – των ελίκων (σ.σ. αριθμός αυτών) του στόχου αλλά και των πτερύγων κάθε έλικας, με συνέπεια την ταχεία και ακριβή ταυτοποίησή του. Σε επιχειρησιακό επίπεδο τα υποβρύχια μπορούσαν (με εκπαιδευμένο πλήρωμα) να αυξήσουν την μέση απόσταση εντοπισμού στόχου κατά 30-60% περίπου! Αυτό πρακτικά έδωσε τη δυνατότητα προσαρμογής των υφιστάμενων τακτικών στα νέα δεδομένα, καθώς η επιτυχία εξαρτάται και από την ικανότητα ταχέως εντοπισμού και ταυτοποίησης του στόχου.

Χάρη σε αυτές τις προσθήκες και τις εν γένει αναβαθμισμένες δυνατότητες των υποβρυχίων Type 209/1100 και Type 209/1200 τα στελέχη της ΔΥ έδωσαν πλέον έμφαση σε εξαιρετικά πολύπλοκα τακτικά σενάρια βολής τορπιλών γυμνασίων, τα οποία σε αντίθεση με τα τεχνικά, δεν είναι γνωστή η θέση εκκίνησης και τα στοιχεία πλεύσης, δηλαδή πορεία και ταχύτητα, των στόχων. Το προσωπικό της ΔΥ άρχισε πλέον να δίνει βαρύτητα σε ομοίως πολύπλοκα τακτικά σενάρια επιχειρήσεων κατά υποβρυχίων, με ή χωρίς βολή τορπίλης. Όπως αναφέρει στο εξαίρετο βιβλίο των Αλέξανδρου Μαδωνή, Γεώργιου Χατζηγεωργίου «Ελληνικά Υποβρύχια 1885-2010» (Εκδόσεις Κλειδάριθμος, Αθήνα 2010): «… Οι ασκήσεις εναντίον υποβρυχίων είναι για τον διοικητή ο καθρέφτης της προσωπικότητας των κυβερνητών του και της οργάνωσης και εκπαίδευσης των πλοίων του! Αποτελούν το βασικό πεδίο «ευγενούς» ανταγωνισμού μεταξύ κυβερνητών, αλλά και μεταξύ των πληρωμάτων. Το «σκορ» το οποίο τυχαίνει συνεχούς ενημέρωσης, είναι τοιχοκολλημένο στο επιτελείο της διοίκησης και σε όλα τα υποβρύχια κατά τη διάρκεια των ασκήσεων. Τα πειράγματα από τα υποβρύχια τηλέφωνα δίνουν και παίρνουν. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι ακόμα και ο μάγειρας αγωνιά και βγαίνει από την κουζίνα του ρωτώντας: « τον πιάσαμε ρε παιδιά;». Δεν γίνεται βέβαια συζήτηση για την ετήσια αντίστοιχη διασυμμαχική άσκηση «Noble Manta», από την οποία είναι καλύτερα να μην επιστρέψει κάποιος αν δεν είναι τουλάχιστον δεύτερος σε απόδοση». Τα προαναφερόμενα απηχούν την βαρύτητα που δίνεται στα τακτικά σενάρια στην αντιμετώπιση εχθρικών υποβρυχίων, τα οποία σε γενικές γραμμές είναι του ίδιου τύπου με τα ελληνικά με τη διαφορά ότι ενσωματώνουν κάποια τουρκικά υποσυστήματα και είναι εξοπλισμένα με τορπίλες τύπου DM2A4 και Mk24 Mod 2 Tigerfish.

Τα υποβρύχια αποτελούν το κατεξοχήν στρατηγικό όπλο 

της χώρας

με πεδίο εφαρμογής την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.  

ΦΩΤΟ: www.hellenicnavy.gr

Τη δεκαετία του 80 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90 οι τακτικές των ελληνικών υποβρυχίων επικεντρωνόταν στην από βάθος διαδοχική προσβολή στόχων, εκτοξεύοντας διπλές σύγχρονες βολές τορπιλών από μεγάλες αποστάσεις, πέρα από το όριο εντοπισμού των εχθρικών ανθυποβρυχιακών μονάδων. Οι τακτικές αυτές υιοθετήθηκαν επειδή τα εχθρικά αντιτορπιλικά (σ.σ. τύπου FRAM, Gearing, Fletcher, Allen M. Sumner, κ.α.) και οι πρώτες φρεγάτες της περιόδου (Knox, Standard) χρησιμοποιούσαν τις κλασικές τακτικές εντοπισμού υποβρυχίων μέσω ξεπερασμένων ανθυποβρυχιακών αισθητήρων, βασιζόμενες στο υδροφωνικό αποτέλεσμα. Η δεκαετία του 90 το υποβρύχιο σταδιακά άρχισε να αισθάνεται αυξημένη «ανασφάλεια» καθώς οι ναυπηγικές καινοτομίες στη σχεδίαση σκαφών και συστημάτων πρόωσης επέφεραν δραστική μείωση του υδροφωνικού αποτελέσματος των ανθυποβρυχιακών μονάδων. Παράλληλα αναπτύχθηκαν νέες παραπλανητικές τακτικές και επεκτάθηκε η χρήση ελικοπτέρων και αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας. Οι εξελίξεις αυτές επέφεραν αλλαγές στις τακτικές των υποβρυχίων, καθώς έπρεπε να αυξηθεί ο χρόνος παραμονής σε περισκοπικό βάθος με σκοπό να επιτευχθεί μέσω της συνδυασμένης χρήσης αισθητήρων υποκλοπής ραντάρ και του ορίζοντα του περισκοπίου, η έγκαιρη προειδοποίηση παρουσίας εχθρικών στόχων, για να ακολουθήσει ο οπτικός εντοπισμός και η αναγνώρισή τους. Φυσικά αυτό αύξανε κάθετα την πιθανότητα εντοπισμού τους από τον εχθρό καθώς λαμβανόταν υπόψη και ένας άλλος – επίσης επικίνδυνος – παράγοντας που σχετιζόταν με τις θερμοκρασίες του βυθού. Οι κυβερνήτες οδηγούσαν τα σκάφη τους σε βάθη – στα οποία αύξαναν τον χρόνο παραμονής τους – που κείτονταν πάνω από τα «φιλικά» προς το υποβρύχιο θερμοκρασιακά στρώματα, για να έχουν καλύτερες πιθανότητες εντοπισμού στόχων, οι οποίοι έπλεαν με ταχύτητες χαμηλού θορύβου. Στην πράξη και στις δύο περιπτώσεις το υποβρύχιο εκτιθόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα και κινδύνευε με εντοπισμό.

Το υποβρύχιο από τη φύση του αποτελεί έναν εξαιρετικά δύσκολο αντίπαλο τόσο από πλευράς εντοπισμού, όσο και από εξουδετέρωσης. Οι επιτελείς γνωρίζουν ότι τα αθόρυβα συμβατικά υποβρύχια, τα οποία φέρουν υψηλών επιδόσεων όπλα και επιχειρούν σε περιοχές παρακτίων υδάτων (littoral warfare) συνιστά για τα πλοία επιφάνειας μια από τις μεγαλύτερες απειλές. Ιδιαίτερη μάλιστα απειλή αποτελούν τα συμβατικά υποβρύχια εκτοπίσματος 1.100-1.400 τόνων, καθώς και οι πιο εξελιγμένοι τύποι τους που διαθέτουν συστήματα AIP, γεγονός που τους παρέχει δυνατότητα συνεχούς παραμονής σε κατάδυση για χρονική περίοδο 15-25 ημερών, χωρίς την ανάγκη χρήσης αναπνευστήρα (σ.σ. snorkeling). Η νέα εποχή και οι τεχνολογικές της εξελίξεις δυσκόλεψαν ακόμη περισσότερο το επιχειρησιακό περιβάλλον εντός του οποίου καλείται να δράσει το υποβρύχιο.

Συστήματα νυκτερινής όρασης, ραντάρ χαμηλής ισχύος – τα οποία υποκλέπονται πολύ δύσκολα – ενεργητικά σόναρ χαμηλής συχνότητας με αυξημένες δυνατότητες εντοπισμού, παραπλανητικά τορπιλών, συγκροτούν μια διαρκή εξελισσόμενη απειλή η οποία περιορίζει το τακτικό πλεονέκτημα των υποβρυχίων. Για τον σκοπό αυτό το ΠΝ επέλεξε να προχωρήσει ένα βήμα εμπρός και παράλληλα με τις εξελίξεις επιλέγοντας το Type 214, τα οποία αναδιαμορφώνουν τις τακτικές καθώς διαθέτουν προηγμένα συστήματα υποβρύχιας ναυτιλίας για βέλτιστη εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου γεωγραφικού περιβάλλοντος, συν το σύστημα αναερόβιας πρόωσης AIP. Ισχυρό σημείο της κλάσης αποτελεί το ολοκληρωμένο σύστημα μάχης ISUS 90-15 στο οποίο ενσωματώνονται σειρά αισθητήρων υψηλής τεχνολογίας. Τα Type 214 φέρουν επίσης το σύστημα αντιμέτρων κατά τορπιλών Circe, προσδίδοντας στο σκάφος αυτοπροστασία και μεγαλύτερη τακτική ευελιξία.

Σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση Ελλάδας και Τουρκίας οι τακτικές που αναμένεται ότι θα εφαρμοστούν από τα δύο ναυτικά μεταξύ υποβρυχίων δεν θα παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές, καθώς οι δύο χώρες χρησιμοποιούν υποβρύχια παρόμοιων δυνατοτήτων, ενώ το μοναδικό Type 214 που πλέει με ελληνικά χρώματα δεν φέρει σύγχρονες τορπίλες βαρέως τύπου, οι οποίες θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν πλήρως τα τεχνολογικά πλεονεκτήματα που ενσωματώνει το ISUS.     



Η προστασία των θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας

και ο θαλάσσιος έλεγχος περιλαμβάνονται μεταξύ των

αποστολών των ελληνικών υποβρυχίων.

ΦΩΤΟ: www.ellinikos-stratos.com

Επίλογος 

Καθώς έχουμε εισέλθει στη δεύτερη δεκαετία του 21^ου αιώνα, το υποβρύχιο έχει επωμισθεί και άλλα καθήκοντα, όπως σε στρατηγικό επίπεδο στη συλλογή πληροφοριών και στην προσβολή στόχων ξηράς, παράλληλα με την βασική αποστολή του η οποία είναι η αμφισβήτηση του θαλάσσιου ελέγχου του αντιπάλου. Οι εξελίξεις στις τακτικές υποβρυχίων λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις αναβαθμισμένες δυνατότητες των ανθυποβρυχιακών μέσων και αισθητήρων, όπως τα νέα ενεργητικά συστήματα σόναρ χαμηλών συχνοτήτων (μονοστατικά ή πολυστατικά Low Frequency Actice Sonars – LFAS), τα οποία ερευνούν και εντοπίζουν συμβατικά υποβρύχια που επιχειρούν σε παράκτια και περιορισμένα ύδατα. Ένας άλλος κίνδυνος προέρχεται από την απειλή των τορπιλών βαρέως τύπου, ο οποίος αντιμετωπίζεται τεχνολογικά μέσω της έρευνας και ανάπτυξης συστημάτων και αισθητήρων υψηλής συχνότητας, broadband sonars και ειδικές τεχνικές επίθεσης. Εκτός αυτών δεν θα πρέπει να λησμονούμε τις θαλάσσιες νάρκες, οι οποίες αποτελούν ένα φθηνό αλλά πολύ αποτελεσματικό μέσο άμυνας, για τις οποίες αναπτύσσονται και ολοκληρώνονται στα υποβρύχια προηγμένα συστήματα αποφυγής ναρκών.

Προκειμένου να εμπλουτίσουμε στο πλαίσιο του παρόντος άρθρου τις όποιες ειδικές γνώσεις των αναγνωστών, πρέπει να προσθέσουμε επίσης δύο σημαντικά ραγδέως εξελισσόμενα δεδομένα. Το πρώτο αφορά την λεγόμενη Ταχεία Περιβαλλοντολογική Εκτίμηση (Rapid Enviromental Assesment - REA) που αποσκοπεί στην απόκτηση στοιχείων (μετεωρολογικών, ωκεανογραφικών) σε πραγματικό χρόνο, από επιλεγμένες περιοχές ενδιαφέροντος (π.χ. παράκτια ύδατα), επειδή εμφανίζουν αυξημένη μεταβλητότητα (τοπική και χρονική). Η συγκέντρωση των στοιχείων πραγματοποιείται με δορυφόρους τηλεπισκόπησης, αισθητήρες (παρασυρόμενους, ή σταθερούς), με τη χρήση λέιζερ. Το δεύτερο αφορά την ταχύτατη ανάπτυξη της μικροηλεκτρονικής (VLSI τσιπς) σε συνδυασμό με ηλεκτρονικούς υπολογιστές που χρησιμοποιούν προηγμένους επεξεργαστές μεγάλης ισχύος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την σχεδίαση και κατασκευή συστημάτων σόναρ με πολύ πιο αυξημένες επιχειρησιακές δυνατότητες, πολύ μικρότερου κόστους! Σημειώνεται ότι το Τουρκικό Ναυτικό έχει προχωρήσει στη συνεργασία με ερευνητικά ιδρύματα με σκοπό την εγχώρια σχεδίαση, ανάπτυξη και κατασκευή συστημάτων διαχείρισης μάχης, σόναρ, καθώς και του προγράμματος «εθνικής» τορπίλης. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει η κατασκευή συστημάτων υποβρύχιας και επιφανειακής παρατήρησης και εντοπισμού στόχων με σκοπό την εγκατάστασή τους στις ναυτικές βάσεις στο Ακσάζ και στην Φώκαια. Το σύστημα ονομάστηκε Yunus (δελφίνι) και αποτελείται από σειρά τουρκικής σχεδίασης υποβρύχιων ακουστικών αισθητήρων (ενεργητικών και παθητικών) με σκοπό την έγκαιρη προειδοποίηση και εντοπισμό υποβρυχίων, βατραχανθρώπων και μίνι-σκαφών, καθώς και υποβρύχιων μη επανδρωμένων συστημάτων. Οι πληροφορίες που θα συλλέγονται από τους αισθητήρες θα συγκεντρώνονται στη συνέχεια σε ένα ενιαίο κέντρο όπου θα γίνεται σύντηξη, ανάλυση και εκμετάλλευσή τους.

Σήμερα ο παθητικός σιωπηλός πόλεμος στο Αιγαίο μπορεί να μετατραπεί σε ενεργό, γεγονός που θα θέσει σε άμεση επιχειρησιακή λειτουργία τα όποια σχέδια και τακτικές υποβρυχίων υφίστανται και από τις δύο πλευρές. Τότε θα κριθεί ποια πλευρά διαθέτει όχι τα πιο εξελιγμένα όπλα, αλλά την καλύτερη εκπαίδευση, τα στελέχη της θα είναι πρωταθλητές της υποβρύχιας σιωπής, θα διέπονται από σιδερένια πειθαρχία και τέλος θα είναι οι πιο αποφασισμένοι να νικήσουν… 

Ο παράγων τορπίλη 

Όπως είναι γνωστό το ΠΝ χρησιμοποιεί δυο κυρίους τύπους τορπιλών καθώς στερείται μια σύγχρονης βαρέως τύπου, σε αντίθεση με το Τουρκικό Ναυτικό που έχει προμηθευτεί τις DM2A4 και Tigerfish. Τα πρώτα υποβρύχια Type 209 έφεραν την γερμανικής κατασκευής SST-4 (Special Surface Target) Mod 0 και Mod 1 της AEG-Telefunken AG. Πρόκειται για ένα όπλο παλαιού τύπου (σ.σ. εξαγωγική έκδοση της DM2A1 Seal) που κινείται με ηλεκτρισμό και καθοδηγείται προς τον στόχο ενσύρματα. Βάλλεται αποκλειστικά κατά στόχων επιφανείας και έχει βάθος λειτουργίας τα 100 μέτρα. Αναπτύσσει ταχύτητα 23-24 κόμβων και έχει εμβέλεια (ανάλογα με την ταχύτητα) της τάξης των 12,7 και 28 χιλιομέτρων. Η δεύτερη κύρια τορπίλη των ελληνικών υποβρυχίων είναι η SUT (Surface & Underwater Target) Mod 0 και Mod 1 είναι επίσης γερμανικής κατασκευής της AEG-Telefunken AG. Ομοίως πρόκειται για παλαιάς τεχνολογίας κατασκευής ηλεκτροκίνητης τορπίλης ενσύρματης καθοδήγησης, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά στόχων επιφανείας αλλά και κατά υποβρυχίων. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία φέρεται να έχει επιχειρησιακό βάθος λειτουργίας που κυμαίνεται από 2 έως 460 μέτρα. Αναπτύσσει ταχύτητα 18 κόμβων (σε φάση έρευνας), 23 κόμβων (χαμηλή) και 34 κόμβων (υψηλή). Η εμβέλειά της διαμορφώνεται αναλογικά σε 26, 28,5 και 12 χιλιόμετρα. Το ΠΝ χρησιμοποιεί και την αμερικανικής κατασκευής Mk-37 της Westinghouse. Η Mk-37 είναι ηλεκτροκίνητη τορπίλη ενσύρματης καθοδήγησης κατά στόχων επιφανείας και υποβρυχίων, με τεχνολογία που άγεται στο τέλος του Β΄ΠΠ (σ.σ. ξεκίνησε το 1946 και οι πρώτες εκδόσεις Mod 0 δεν διέθεταν καλώδιο καθοδήγησης). Είναι ένα όπλο μειωμένων επιχειρησιακών δυνατοτήτων εμβέλειας 8 έως 17 χιλιομέτρων.

H τορπίλη DM2A4 ΦΩΤΟ: www.zonamilitar.com.ar

Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου όμως ο αντίπαλος έχει εντάξει στο οπλοστάσιό του δύο σημαντικά ατού: α) την τορπίλη DM2A4 Seahake και β) την Mk-24 Mod 2 Tigerfish. Η πρώτη είναι γερμανικής κατασκευής της STN Atlas Elektronik και ανήκει στην πλέον εξελιγμένη γενιά τορπιλών. Αποτελεί εξέλιξη της DM2A3, καθοδηγείται προς τον στόχο ενσύρματα και είναι διπλού ρόλου (κατά επιφανείας και υποβρυχίων). Για την πρόωση χρησιμοποιεί ηλεκτροκινητήρα διέγερσης μόνιμου μαγνήτη και αναπτύσσει ταχύτητα βηματιστικής ρύθμισης που κυμαίνεται από 25 έως 52 κόμβους. Φέρει αισθητήρα αναζήτησης ενεργής/παθητικής για έρευνα και εγκλωβισμό στόχων. Ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο στη σχεδίαση της DM2A4 αφορά την σπονδυλωτή κατασκευή του ηλεκτρικού συσσωρευτή, ο οποίος είναι δύο, τριών ή τεσσάρων τμημάτων, με σκοπό τον καθορισμό των επιδόσεων (ταχύτητας και εμβέλειας) σε συνδυασμό με τη χρήση κατάλληλων προπελών (ανάλογα με την εντολή). Η τορπίλη ελέγχεται μέσω οπτικής ίνας αντί του κλασικού χάλκινου αγωγού καθοδήγησης , παρέχοντας στο υποβρύχιο τη δυνατότητα λήψης ακουστικού διαύλου για περισσότερο επεξεργασία δεδομένων. Η συγκεκριμένη τορπίλη μπορεί να φθάσει σε εμβέλεια τα 100 χιλιόμετρα, όμως το ισχυρότερο σημείο δεν προέρχεται από την απόσταση, αλλά από άλλες επιχειρησιακές δυνατότητες που ενσωματώνει. Μια από αυτές αφορά τον αισθητήρα απόνερων και τον αλγόριθμο απόρριψης των ρυμουλκούμενων παρεμβολέων θορύβου (από πλοίο επιφανείας).

Το έτερον όπλο των τουρκικών υποβρυχίων ακούει στο όνομα Tigerfish και κατασκευάζεται από την Marconi Underwater Systems. Είναι επίσης ηλεκτροκίνητη τορπίλη, διπλού ρόλου με ταχύτητα που κυμαίνεται από 24 έως 36 κόμβους και εμβέλειας για την Mod 2 29 και 18 χιλιόμετρα (σ.σ. όταν αυξάνεται η ταχύτητα μειώνεται η εμβέλεια). Θεωρείται ως μια από τις πλέον αθόρυβες τορπίλες βαρέως τύπου, γεγονός που λειτούργησε υπέρ της απόκτησής της από το Τουρκικό Ναυτικό.


Φαίνεται πως η τουρκική πλευρά απολαμβάνει ένα επιχειρησιακό πλεονέκτημα λόγω του προβαδίσματος που έχει αποκτήσει μέσω της προμήθειας συγχρόνων τορπιλών βαρέως τύπου. Ωστόσο όπως μας εξήγησαν οι αξιωματικοί των υποβρυχίων στους οποίους απευθυνθήκαμε για περισσότερη ενημέρωση, η οποία για προφανείς λόγους δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτυπωθεί, η επιχειρησιακή πραγματικότητα στο Αιγαίο είναι διαφορετική. Το περιβάλλον καθορίζει τους «κανόνες» και όχι κατ’ αποκλειστικότητα τα όπλα, όσο πολυδιαφημισμένα κι αν είναι…

πηγή Περί Αλός 

Βιβλιογραφία

Τιμόθεος Γ. Μασούρας, Θωμάς Π. Κατωπόδης, Τα Ελληνικά Υποβρύχια, (2 τόμοι), Εκδόσεις «Ναυτικόν Μουσείον της Ελλάδος», Πειραιάς 2010.

Αλέξανδρος Μαδωνής, Γεώργιος Μαστρογεωργίου, Ελληνικά Υποβρύχια 1885-2010, Εκδόσεις «Κλειδάριθμος», Αθήνα 2010.

Γεώργιος Α. Σάγος, Νικόλαος Γ. Μαλαχίας, Αρχές υδροακουστικής και συστημάτων sonar, Εκδόσεις «Παπασωτηρίου», Αθήνα 2003. 

Χρήστος Δ. Μηνάγιας, Η γεωπολιτική στρατηγική και η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας, Εκδόσεις «Τουρίκη», Αθήνα 2010.

ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΥΠΟΒΡΥΧΙΩΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ. (Α’ ΜΕΡΟΣ)

Αγώνας σιωπηλών θηρευτών

 

«Ο πιο αθόρυβος, ο πιο εκπαιδευμένος, ο πιο πειθαρχημένος και ο πιο αποφασισμένος θα νικήσει ...»

Περί Αλός

Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος

Δημοσιογράφος-Αμυντικός Αναλυτής

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Στρατιωτική Ισορροπία

και Γεωπολιτική» τ. 25, σελ.80 Αιγίς Εκδοτική, ΜΑΡ 2012

Οι επιχειρησιακές δυνατότητες των

ελληνικών Υ/Β Type 209 επέτρεπαν

στο ΠΝ να κυριαρχεί στο Αιγαίο.

ΦΩΤΟ: http://www.hellenicnavy.gr/

Η ανάπτυξη της τουρκικής ναυτικής ισχύος έχει προβληματίσει τους επιτελείς του ΓΕΝ, οι οποίοι διαπιστώνουν ότι στην απέναντι ακτή του Αιγαίου συγκροτείται και ενδυναμώνεται σε ετήσια πλέον βάση, μια ισχυρότατη δύναμη κρούσης, η οποία μεσομακροπρόθεσμα στοχεύει στην ανάδειξη της Τουρκίας ως την μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της Μεσογείου. Η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ) προκειμένου να είναι σε θέση να εκπονήσει ρεαλιστικά και εφαρμόσιμα σχέδια αναχαίτισης της θαλάσσιας αυτής απειλής, στηρίζεται στην ενδυνάμωση του υποβρύχιου όπλου. Η Διοίκηση Υποβρυχίων (ΔΥ) του ΠΝ αποτελεί τον προμαχώνα αλλά και τον θεμέλιο λίθο αυτής της αποτρεπτικής στρατηγικής, καθώς ήδη από το 1974 αποδείχθηκε το πλεονέκτημα που έχουν τα υποβρύχια σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας. Ιδιαίτερα τώρα που η χώρα μας επενδύει στην εκμετάλλευση ενεργειακών κοιτασμάτων, καθίσταται σαφές ότι η προστασία τους εναπόκειται στην ύπαρξη ενός ισχυρού στόλου, που θα χρησιμοποιεί ως αιχμή του δόρατος το όπλο των υποβρυχίων. Πως όμως μπορεί ένα σύγχρονο υποβρύχιο να αποτελέσει το όπλο της νίκης σε μια σύγκρουση στο Αιγαίο; Ποιας μορφής τακτικής ακολουθούν ώστε να μην αποτελέσουν το θήραμα αλλά τον θηρευτή; Το άρθρο που ακολουθεί θα επιχειρήσει να ρίξει φως στον σκοτεινό και σιωπηλό κόσμο του βυθού, εκεί που άνθρωποι και αισθητήρες συνδέονται με έναν μεταφυσικό τρόπο, προκειμένου να επιτύχουν δύο ζωτικούς στόχους: να νικήσουν και να επιβιώσουν.   

Τα φώτα της δημοσιότητας (αρνητικής ή θετικής) έχουν στραφεί προς τα κατά καιρούς ζητήματα που αφορούν προμήθειες υποβρυχίων αρκετές φορές στο παρελθόν. Η κοινή γνώμη αρέσκεται – από την περίοδο της αρχαιότητας – να κατηγορεί ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί στην πραγματική του αξία, υποκύπτοντας στους δημαγωγούς, δικαιώνοντας έτσι διαχρονικά τον Θουκυδίδη που μετέφερε στο βιβλίο του τα λόγια του Κλέωνος προς τους Αθηναίους, όταν τους χαρακτήρισε ως: «θεατές των λόγων και ακροατές των πράξεων». Οι ναυτικοί εξοπλισμοί παρουσιάζουν ένα έντονο όσο και ειδικό ενδιαφέρον για το ελληνικό κοινό, που δεν έχει ξεχάσει τους άρρηκτους δεσμούς του με την θάλασσα, την ομηρική άλς. Σήμερα η υπόθεση προμήθειας των υποβρυχίων Type 214 έχει απασχολήσει τον Τύπο (ειδικό και μη) επί μακρόν, ενώ ακούστηκε ακόμη και πρόταση να ακυρωθεί το πρόγραμμα απόκτησης των τριών υποβρυχίων («Πιπίνος», «Ματρώζος», «Κατσώνης»), περίτρανη απόδειξη της άγνοιας της επιχειρησιακής αξίας που έχει για ορισμένους το υποβρύχιο όπλο.

Ο γράφων οφείλει να ομολογήσει ότι παρότι έχει μεταβεί αρκετές φορές κατά το παρελθόν στην έδρα της ΔΥ, ουδέποτε ολοκλήρωσε την επίσκεψή του με το αίσθημα ότι δεν απαιτείται επανάληψή της! Ίσως γιατί ανήκει σε μια ολιγομελή ομάδα στρατιωτικών συντακτών, οι οποίοι γνωρίζουν ότι το υποβρύχιο και κατ’ επέκταση η ΔΥ και τα στελέχη της, αποτελούν το πιο σημαντικό εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής για την Ελλάδα, καθώς κρατούν επίζηλα τον τίτλο «της αιχμής της τρίαινας του Ποσειδώνα»! Ακριβώς επειδή ο κοσμοσείστης Θεός είναι εκφραστής της μεταφυσικής θαλάσσιας ισχύος, οι Έλληνες επιτελείς του ΓΕΝ έχουν δώσει ονόματα αρχαίων θαλάσσιων θεοτήτων και νυμφών στα υποβρύχια, συν το γεγονός ότι ένα από αυτά έχει ονομαστεί «Ποσειδών» (S116) βαπτίζοντας έτσι και την κλάση των Type 209/1200 συν το πρόγραμμα αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού (Neptune I και II) του συνόλου των γερμανικής σχεδίασης υποβρυχίων του Στόλου.

Τα στελέχη της ΔΥ έχουν υιοθετήσει ένα απόφθεγμα το οποίο απεικονίζει το επιθετικό πνεύμα σε συνδυασμό με την ρεαλιστική πραγματικότητα. Όπως μας αποκάλυψε απόστρατος αξιωματικός συνοψίζεται στην φράση: «αποπλέουμε, νικάμε, επιστρέφουμε σώοι, παίρνουμε και… το κορίτσι». Ο συμβολισμός είναι ουσιαστικός καθώς η πατρίδα επιθυμεί τα ένστολα τέκνα της να νικήσουν και να επιστρέψουν ώστε να απολαύσουν τους καρπούς της επιτυχίας.

Όταν αντικρίζεις τον εσωτερικό χώρο ενός υποβρυχίου, τίποτε δεν σε πείθει για την ισχύ που κρύβεται και πως μπορεί αυτή να μεταβάλλει το αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης. Το υποβρύχιο αποτελεί νεώτερη προσθήκη στον χώρο των επιχειρήσεων και η δράση του προηγείται αυτή του αεροσκάφους. Το Βασίλειον της Ελλάδας παρήγγειλε το πρώτο του υποβρύχιο τον Δεκέμβριο του 1885, το οποίο ήταν τύπου Nordenfelt I 60 τόνων σε κατάδυση, με οπλισμό ένα πυροβόλο Nordenfelt QF της 1’’ ίντσας και μια τορπίλη Whitehead των 14’’ ιντσών. Ωστόσο παρότι το υποβρύχιο ουδέποτε εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου, καθώς αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα, γεγονός που οδήγησε το 1901 στην απόφαση διάλυσής του, το τότε Βασιλικό Ναυτικό απέδειξε πόσο σημαντικό ήταν να διαθέτει υποβρύχιο στόλο. Η ελληνική πρωτοπορία και η πεποίθηση στην επιχειρησιακή αξία του νέου πολλά υποσχόμενου όπλου, οδήγησε στην πρώτη καταγραφή των αναγκών, τις πρώτες σκέψεις σχεδίασης τακτικών επίθεσης, με συνέπεια τα επόμενα χρόνια να είναι σε θέση να προχωρήσει σε καλύτερες επιλογές. Πράγματι τον Σεπτέμβριο του 1910 αγοράσθηκαν δύο υποβρύχια τύπου Laubeuf από τα γαλλικά Ναυπηγεία Schneider της Τουλώνος, τα οποία ονομάστηκαν «Δελφίν» (παρελήφθη το 1912) και «Ξιφίας» (παρελήφθη το 1913).

Το υποβρύχιο «Δελφίν» εφάρμοσε την πρώτη επιχειρησιακή τακτική διείσδυσης και επίθεσης εντός εχθρικής περιοχής, όταν μετά από διαταγή του αρχηγού Στόλου υποναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη εξετάσθηκε η δυνατότητα πλεύσης προς τα Στενά του Ελλησπόντου με αποστολή την προσβολή του Οθωμανικού Στόλου στο αγκυροβόλιο του στο Ναγαρά. Τελικά η αποστολή δεν υλοποιήθηκε, λόγω αντικειμενικών δυσκολιών, ωστόσο στις 09.15 το πρωί της 8^ης Δεκεμβρίου 1912 πέρασε στην ιστορία ως το πρώτο υποβρύχιο στον κόσμο που έβαλλε τορπίλη μάχης – μάλιστα από απόσταση 500 μέτρων – κατά κινούμενου πολεμικού πλοίου και συγκεκριμένα του καταδρομικού «Mecidiye» (Μετζηδιέ). Παρότι η βολή δεν ήταν επιτυχής και το «Δελφίν» προσάραξε στη συνέχεια σε αβαθή στην Τένεδο, η ενέργεια του υποβρυχίου του Βασιλικού Ναυτικού καταγράφηκε ως η πρώτη πολεμική επιχείρηση του είδους σε παγκόσμια κλίμακα.

Αναφερθήκαμε στα δύο αυτά ιστορικά παραδείγματα για να τονίσουμε ότι οι Έλληνες αξιωματικοί που σχεδιάζουν τις τακτικές των Type 209 και Type 214, βαδίζουν στα ίχνη μιας μεγάλης παράδοσης που ξεκινά από τα τέλη του 19^ου αιώνα και περιλαμβάνει αρκετές πρωτιές. 

Διαμορφώνοντας τακτικές υποβρυχίων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο

Το υποβρύχιο Type 209/110 «Πρωτεύς» (S113).

ΦΩΤΟ: http://hellenic-navy.blogspot.gr/2011/02/blog-post_17.html

Το υποβρύχιο σαν όπλο έχει ένα βασικό πλεονέκτημα: την αφάνεια και τον αιφνιδιασμό που αυτή συνεπάγεται. Τα υποβρύχια σε κατάδυση μπορούν να εντοπίσουν, να παρακολουθήσουν και να προσβάλλουν τους στόχους τους από μεγάλες αποστάσεις. Πρωταρχικός λοιπόν παράγοντας της τακτικής των υποβρυχίων είναι η απαίτηση να παραμείνουν ανεντόπιστα σε όλη τη διάρκεια της επιχειρησιακής τους δραστηριότητας. 

Στον ιδιόμορφο γεωγραφικό χώρο του Αιγαίου κατά την δράση του υποβρυχίου λαμβάνεται υπ’ όψιν πλήθος σημαντικών στοιχείων, όπως ενδεικτικά ο καιρός, τα ρεύματα, η αλατότητα και οι βαθυθερμογραφικές συνθήκες. Επίσης ένας άλλος πολύ σημαντικός παράγοντας είναι η στάθμη του θορύβου τόσο του περιβάλλοντος που δρα το υποβρύχιο όσο και ο αυτοθόρυβος του, ο οποίος πρέπει να περιορίζεται στο ελάχιστο. Εκτός αυτών πρέπει και οφείλουμε ως στρατιωτικοί συντάκτες να προπαγανδίσουμε μια αλήθεια η οποία δεν έχει αποκτήσει την πρέπουσα δημοσιότητα. Όταν διαθέτεις περιορισμένους ανθρώπινους πόρους και χρήματα για την συγκρότηση μιας ισχυρής και αποτρεπτικής ναυτικής δύναμης, το υποβρύχιο αποτελεί εν πράγμασι μια βέλτιστη επιχειρησιακή λύση με οικονομικά πλεονεκτήματα, συγκρινόμενο με μεγάλες μονάδες επιφάνειας. Δηλαδή η Ελλάδα μπορεί να επανδρώσει και να εξοπλίσει με ελάχιστο ειδικευμένο προσωπικό στόλο υποβρυχίων, δαπανώντας πολύ λιγότερα χρήματα από ότι για παράδειγμα απαιτούν οι μονάδες επιφανείας επιπέδου φρεγάτας. Η πλάστιγγα βαραίνει ακόμη περισσότερο υπέρ του υποβρυχίου όταν προσμετρηθούν τα όπλα και η καταστροφικότητα που μπορούν να προκαλέσουν στον αντίπαλο. Για παράδειγμα για να βυθιστεί μια φρεγάτα απαιτούνται πολλά κατευθυνόμενα βλήματα, αλλά αρκεί η επιτυχής βολή μιας τορπίλης για να επέλθει το μοιραίο τέλος. Σήμερα τα σύγχρονα υποβρύχια που έχει προμηθευτεί η χώρα μας επιτρέπουν την βολή των ενθηκευμένων κατευθυνομένων βλημάτων Subharpoon UGM-84A block 1C.

Η ένταση και η γεωπολιτική αντιπαλότητα με την Τουρκία, η οποία αναδεικνύεται σταδιακά σε περιφερειακή ναυτική δύναμη, έχουν οδηγήσει το ΠΝ να αναθέσει στο Όπλο των Υποβρυχίων την πιο σημαντική επιχειρησιακή αποστολή. Τα υποβρύχια είναι εκείνα που θα πρέπει να φθάσουν πρώτα και αθόρυβα στην περιοχή που απειλούνται τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα της χώρας (γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά), ενώ λόγω της γεωγραφίας του ελλαδικού χώρου, ο εχθρός θα επιχειρήσει να αποκλείσει και να εκτελέσει αποβατικές ενέργειες κατά ενός ή περισσοτέρων νήσων στο Αιγαίο. Κατά συνέπεια τα υποβρύχια συγκροτούν το μακρύ χέρι της εθνικής στρατιωτικής στρατηγικής, που αν ενεργοποιηθεί κατάλληλα θα αποτρέψει και θα απαγορεύσει στον εξ ανατολών εχθρό να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς του. Ας μην λησμονούμε ότι εάν το 1974 κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής τα υποβρύχια Type 209/1100 είχαν διαταχθεί να λάβουν εγκαίρως θέσεις μάχης, τότε το αποτέλεσμα της «ειρηνευτικής επιχείρησης» κατά της Κύπρου, σήμερα θα εντοπιζόταν να αναπαύεται στον βυθό στα ανοικτά της Κυρήνειας…

Όταν αναφερόμαστε σε τακτικές υποβρυχίων πρέπει να γνωρίζουμε προηγουμένως ορισμένα σημαντικά στοιχεία που καθορίζουν την αποστολή και τον ρόλο τους. Το υποβρύχιο είναι για την Ελλάδα και τις Ένοπλες Δυνάμεις, η πιο ισχυρή και καταλληλότερη ναυτική μονάδα για εκτέλεση αποστολών αποτροπής και άρνησης θαλάσσιου ελέγχου σε βάρος του εχθρού. Μια ομάδα υποβρυχίων ίσως και ένα μόνον μπορεί να αποπλεύσει και να πλεύσει υποθαλάσσια, ανεντόπιστο και πρακτικώς αόρατο στην θερμή ζώνη και με την «παρουσία» του και μόνο να αποτελέσει ηχηρό μήνυμα προς τον αντίπαλο, ή δια των τορπιλών του να… υπογράψει το μήνυμα. Ως παράδειγμα να θυμίσουμε την αποστολή του βρετανικού υποβρυχίου HMS «Conqueror» (S48) στα Φώκλαντ και την βύθιση του καταδρομικού ARA «General Belgrano» τον Μάιο του 1982. Το ανωτέρω παράδειγμα υπογραμμίζει το γεγονός πως αρκεί ένα και μόνο υποβρύχιο για να προκληθεί περισσότερη ζημιά σε στρατιωτικό όπως και σε πολιτικό επίπεδο από οποιαδήποτε άλλη ναυτική μονάδα επιφανείας. Όταν κηρύχθηκε ο Β΄ΠΠ στις 3 Σεπτεμβρίου, μερικές μόνον ώρες μετά το γερμανικό υποβρύχιο U-30 τορπίλισε και βύθισε το βρετανικό επιβατηγό SS «Athenia» σηματοδοτώντας την έναρξη μιας τεράστιας καθοριστικής για την έκβαση του πολέμου αεροναυτικής σύρραξης, που πέρασε στην ιστορία ως η «Μάχη του Ατλαντικού».

Υποβρύχιο σημαίνει πρακτικά δύο στοιχεία:

α) αφάνεια και

β) αιφνιδιασμός.

Όταν μελετούμε τις δυνατότητες εκτέλεσης επιχειρήσεων από υποβρύχια και να σχεδιάσουμε τακτικές, τότε αυτομάτως ξεπροβάλλει από τους ναυτικούς χάρτες το «ιδανικό» επιχειρησιακό περιβάλλον του «κλειστού Αιγαίου». Στα φιλόξενα βάθη του αρχιπελάγους το υποβρύχιο αναζητά και βρίσκει ιδανικές συνθήκες επιχειρησιακής δράσης, καθώς η ιδιαίτερη φύση του το καλεί να ενεργήσει εκμεταλλευόμενο την αφάνεια και τον συνεπαγόμενο αιφνιδιασμό που απορρέει από αυτή. Επίσης πρέπει να υπογραμμιστεί ότι εντός του Αιγαίου οι γνωστές ανθυποβρυχιακές δυνατότητες και τακτικές αποδεικνύονται εν πράγμασι ανεπαρκείς και βοηθούν τον κυβερνήτη του υποβρυχίου να αποκτήσει μεγαλύτερη επιχειρησιακή αυτοπεποίθηση. Σε αυτό το ειδικό περιβάλλον εμείς όπως και οι αντίπαλοί μας οι Τούρκοι καλούμαστε να αξιοποιήσουμε το υποβρύχιο όπλο, γνωρίζοντας ότι όταν εμφανείς και προφανείς πολιτικο-στρατιωτικοί λόγοι απαγορεύουν την πλεύση και εμφάνιση πλοίων επιφανείας, το υποβρύχιο συνιστά το μοναδικό μέσον – σε επίπεδο ναυτικών μονάδων – που μπορεί να αναπτυχθεί και αν χρειαστεί να εκτελέσει συγκαλυμμένες επιχειρήσεις. 

Ναύσταθμος Σαλαμίνος
ΦΩΤΟ: Αο Μηχ Ανθχος (Μ) Δ. Τουμπαριδης ΠΝ

Το ΠΝ για να εφαρμόσει τις τακτικές που απαιτούνται για την προάσπιση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο βασίζεται σε τρεις τύπους γερμανικής κατασκευής υποβρυχίων: α) Στα τρία Type 209/1100 [«Νηρεύς»(S111), «Τρίτων»(S112), «Πρωτεύς» (S113)], που παραγγέλθηκαν το 1967 και τα οποία μπορούν να αναπτύσσουν μέγιστη ταχύτητα 21,5 κόμβους σε κατάδυση με τη βοήθεια συσσωρευτών και μπορούν να καταδυθούν σε βάθος 250 μέτρων περίπου (σ.σ. το ακριβές βάθος για όλες τις κλάσεις είναι απόρρητο). Φέρουν οκτώ τορπιλοσωλήνες των 21’’ ιντσών, ενώ εντός του σκάφους αποθηκεύονται 14 τορπίλες SST-4, Mk 37-2, Mk 37-3 και Mk 14/23, β) στα τέσσερα Type 209/1200 [«Ποσειδών»(S116), «Αμφιτρίτη»(S117), «Ωκεανός»(S118), «Πόντος»(S119)], τα οποία παραγγέλθηκαν το 1976 των οποίων οι επιχειρησιακές δυνατότητες είναι πολύ καλύτερες των Type 209/110. Τα υποβρύχια φέρουν τον ίδιο φόρτο τορπιλών με την ίδια διαμόρφωση με την διαφορά ότι παρελήφθησαν με τις εξελιγμένες τορπίλες SUT. Οι συγκεκριμένες τορπίλες δίνουν τη δυνατότητα στο υποβρύχιο να προσβάλλει στόχους πέραν του περισκοπικού ορίζοντα (της τάξης των έξι ναυτικών μιλίων με καλή ορατότητα). Οι SUT μπορούν να κατευθυνθούν από το σκάφος σε απόσταση που φτάνει μέχρι και τα 20 ναυτικά μίλια, με την βοήθεια συρμάτινου αγωγού επικοινωνίας, ενώ διαθέτουν δικά τους προγράμματα αυτοκατεύθυνσης για έρευνα στόχων και επίθεση εναντίον τους, γ) εκ των ανωτέρω Τype 209/1200 το υποβρύχιο «Ωκεανός»(S118) έχει εκσυγχρονιστεί και αναβαθμιστεί και χαρακτηρίζεται ως Type 209/1200 AIP, καθώς το εκτόπισμά του αυξήθηκε στους 1.480 τόνους λόγω της προσθήκης του συστήματος αναερόβιας πρόωσης AIP Siemens 2 FC Modules. Το υποβρύχιο διαθέτει επίσης το σύστημα μάχης STN Atlas Electronics ISUS 90-46 και το σύστημα ενεργών αντιμέτρων Circe. Η παραλαβή του δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα, δ) ένα Type 214 [«Παπανικολής»(S120)] η κορωνίδα του υποβρυχίου στόλου στην Ελλάδα και στην Μεσόγειο σε επίπεδο συμβατικών υποβρυχίων, με εκτόπισμα 1.780 τόνων, σύστημα AIP Siemens 2 FC Modules, αναπτύσσει ταχύτητα υποθαλασσίως 21 κόμβων και φέρει 16 τορπίλες/βλήματα SUT, SST-4 και UGM-84A block 1C (Subharpoon). Υπό παραλαβή τελούν άλλα τρία υποβρύχια της κλάσης.

συνέχεια στο Β ΜΕΡΟΣ

πηγή Περί Αλός

Ενα εκπληκτικό καλλιτεχνικό και ιστορικό έργο από τον κ. Κωνσταντίνο Λάππα.

Λάβαμε από τον καλό φίλο κι αναγνώστη του ιστολογίου μας κ. Κωνσταντίνο Λάππα τις εξαιρετικές φωτογραφίες της εκπληκτικής δουλειάς του που αφορά την ακριβή ναυπήγηση σε μικρή κλίμακα αρχαίων ελληνικών τρίηρεων.

Η εκπληκτική δουλειά του βρίσκεται στην σελίδα του στο facebook που μπορείτε να δείτε με το όνομά του σε κεφαλαία ελληνικά ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΑΠΠΑΣ.

Εκεί υπάρχει μεγάλη γκάμα φωτογραφιών των καταπληκτικών κατασκευών του με τις οποίες προάγεται με καλλιτεχνικό τρόπο η ιστορία μας.

Το ιστολόγιο μας με ιδιαίτερη χαρά και τιμή κατόπιν αδείας του κ. Κωνσταντίνου Λάππα θα χρησιμοποιήσει μερικές από τις εκπληκτικές φωτογραφίες του στην κεντρική κεφαλίδα.

Τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε καλή επιτυχία στο πατριωτικό και καλλιτεχνικό του έργο.

Απολαύστε μερικές από τις απίθανες κατασκευές του.

 

Οι Έλληνες εφοπλιστές αγοράζουν την γερμανική ναυτιλία!

Αντίθετα με την ελληνική οικονομία που βασίζεται στην γερμανική βοήθεια για την επανεκκίνησή της, στον τομέα της ναυτιλίας η εικόνα είναι αντιστρόφως ανάλογη. Περίπου 111 ποντοπόρα πλοία αγόρασαν Έλληνες εφοπλιστές το Α΄εξάμηνο του 2012 .

Οι Έλληνες εφοπλιστές σώζουν την γερμανική ναυτιλία και χιλιάδες Γερμανούς μικροεπενδυτές. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας "Τα Νέα", μπορεί η ελληνική οικονομία να εξαρτάται από τη γερμανική βοήθεια, αλλά στον τομέα της ναυτιλίας, η εικόνα είναι αντίστροφη.

Ήδη πάνω από 2 δισ. δολάρια για την απόκτηση μεταχειρισμένων πλοίων δαπάνησαν οι Έλληνες εφοπλιστές κατά τη διάρκεια των πρώτων επτά μηνών του 2012, αγοράζοντας από τη δευτερογενή αγορά 111 ποντοπόρα πλοία, σημειώνοντας έτσι ρεκόρ στην αγορά αυτού του είδους.

Την ίδια στιγμή, πάνω από 100 γερμανικά funds που επενδύουν στην ποντοπόρο ναυτιλία έχουν πτωχεύσει, ενώ άλλα 800 γερμανικά αντίστοιχα απειλούνται με λουκέτο λόγω της βαθιάς κρίσης που πλήττει ειδικά την κατηγορία των πλοίων κοντέινερ, όπου οι Γερμανοί εφοπλιστές κατέχουν την πρώτη θέση παγκοσμίως ελέγχοντας το 40% της αγοράς. 

Οι Έλληνες δίνουν δάνεια σε Γερμανούς εφοπλιστές

Επειδή και η στρόφιγγα της χρηματοδότησης έχει κλείσει, απειλούνται να χάσουν την πρωτιά και να τους την πάρουν οι Έλληνες εφοπλιστές, οι οποίοι όχι μόνο διαθέτουν την απαραίτητη ρευστότητα, αλλά και άριστη πιστοληπτική ικανότητα, σε τέτοιο σημείο που να μπορούν να πάρουν δάνεια από τράπεζες μέχρι και το 100% της αξίας του πλοίου.

Οι ίδιοι κλήθηκαν από γερμανικές τράπεζες και γερμανικά ναυτιλιακά funds να σώσουν ό, τι σώζεται από τον τεράστιο στόλο των κοντέινερ που κινδυνεύει να καταρρεύσει μετά τη μείωση των ευρωπαϊκών εισαγωγών, που ξεκινούν από 9,5% και φτάνουν έως και 18% ανάλογα με την περιοχή.

http://news247.gr/

το είδαμε στο ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Κάηκε το αερόστρωμνο "Κέρκυρα" μέσα στον ναύσταθμο Σαλαμίνας.

Μέσα στον ναύσταθμο Σαλαμίνος κάηκε τo Σκάφος Ταχείας Μεταφοράς στρατευμάτων "Κέρκυρα" (L184), το πιο σύγχρονο και ετοιμοπόλεμο από τα τέσσερα αποβατικά ZUBR ρωσικής (τα τρία) και ουκρανικής (το τέταρτο) ναυπήγησης. To "Kέρκυρα" είχε παραληφθεί το 2005, ενώ τα υπόλοιπα το 2001. 

Τα δύο τα είχε παροπλίσει ο Βενιζέλος. Γιατί άραγε;  Δεν κινδύνευαν τα νησιά μας;

Λέγεται ότι η πυρκαγιά ξέσπασε από άγνωστη αιτία στο εξωτερικό  του σκάφους και περιέργως μεταδόθηκε πολύ γρήγορα, καθώς δεν υπήρχε καμία ομάδα πυρόσβεσης σε ετοιμότητα.

Φρουρός υπήρχε ρε παιδιά;

Έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία του το Πολεμικό Ναυτικό χάνει ένα υπερπολύτιμο πλοίο σε καιρό ειρήνης μέσα στο αγκυροβόλιό του.

Καταστράφηκε ολόκληρο το πρωραίο τμήμα και μαζί του χάνεται και το 50% των ικανοτήτων ταχείας μεταφοράς στρατευμάτων σε σημεία κρίσεων,  αφού πλέον μόνο δύο σκάφη από τα τέσσερα αρχικώς αγορασθέντα ήταν σε υπηρεσιακή κατάσταση, όπως είπαμε και πριν . Το καμμένο "Κέρκυρα" και το «Κεφαλληνία» (L180).

Η ανακοίνωση του ΓΕΝ μας βάζει σε σκέψεις γι8α κάποια συγκάλυψη, αφού στερείται αληθοφάνειας. Δηλαδή  αποδίδουν εμμέσως την καταστροφή του σκάφους σε... δασική πυρκαγιά! «Λόγω της εγγύτητας του πεδίου προσγείωσης των αεροστρώμνων με τη δασική περιοχή της Αμφιάλης ελλόχευε πάντα κίνδυνος για τα εκεί ευρισκόμενα σκάφη». 

Δηλαδή πίστευε το ΓΕΝ ότι υπάρχει κίνδυνος να κάψει κάποιος το δάσος και να καούν τα σκάφη; Και τι είναι το ZUBR; Τσαντίρι για να καεί από κουκουνάρια;

Πρόκειται κατά τη γνώμη μας, που πάντα γνώμη είναι, για σαμποτάζ, που δείχνει αυτό που πάντα λέγαμε και διατρανώναμε.

Η ασφάλεια στις εγκαταστάσεις των ελληνικων ενόπλων δυνάμεων στο σύνολό τους είναι για τα πανηγύρια.

Καλύτερα να την αναθέσουν σε εταιρείες security. 

ΠΗΓΗ

Ας δούμε την άποψη του Αρχιπλοιάρχου ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού Ευθύμιου Στεφανίδη όπως δημοσιέυθηκε στα Αττικά Νεά.

Φωτιά και λαύρα το επώνυμο σχόλιο του Αρχιπλοιάρχου ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού Ευθύμιου Στεφανίδη, στην ανάρτηση του attikanea για το κάψιμο του ZURB στον ναύσταθμο της Αμφιάλης.

Για όσους έχουν την τιμή να γνωρίζουν αυτόν τον ΕΛΛΗΝΑ, τα λόγια του λένε πολλά... κι η οργή του, ακόμα περισσότερα.

Χρόνια φίλος και συνοδοιπόρος στους αγώνες για διαφάνεια και χρηστή διοίκηση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο Ευθύμιος Στεφανίδης, ξεσπά και θέτει ερωτήματα επί τον τύπον των ήλων, προκαλώντας στην ουσία τον ίδιο τον Αρχηγό του Π.Ν., στέλνοντας παράλληλα μήνυμα και προς πάσαν κατεύθυνση των πολιτικών ανδρείκελων που κυβερνούν την χώρα.

Οι δηλώσεις του μέσα από τα attikanea, περιποιούν τιμή και για το blog και για μένα προσωπικά.

Μακάρι να υπήρχαν πολλοί σαν κι αυτόν.

Η Ελλάδα, θα ήταν μια περήφανη χώρα.

Πόπη Σουφλή

Τα ερωτηματα που θα πεσουν θα ειναι αρκετα, αφου βγει το πορισμα της ΕΔΕ, που υποτιθεται οτι θα διεξαχθει με διαφανεις διαδικασιες στο πνευμα διοικησης του ΠΝ που απορρεει απο την αρχηγια του ΑΓΕΝ, ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΥ, Κοσμα ΧΡΗΣΤΙΔΗ.
Μεχρι τοτε, αναδυονται καποια αλλα ερωτηματα, ομως, που αφορουν την επιχειρησιακη κατασταση/ετοιμοτητα των υπολοιπων ZUBR...

Aφορουν την συντηρηση, τις περιοδικες και μονιμες ακινησιες των σκαφων, τα ανταλλακτικα(διαθεσιμοτητα) και αλλα πολλα, που αφορουν οχι μονο τον καθε Μ........Α που σκουζει ανευ αντικειμενου προσπαθωντας εκ προοιμιου να δικαιολογησει καταστασεις αλλα τον δοκιμαζομενο και προδομενο Ελληνικο λαο, που το ελαχιστο που ΑΠΑΙΤΕΙ να γνωριζει ειναι το αν καποια στιγμη οι οθωμανοι κανουν περατζαδα στα περιχωρα ΛΑΡΙΣΗΣ-ΦΑΡΣΑΛΩΝ....

Ενα πραγμα να βαλει ο καθε τυχαρπαστος εθνικος μειοδοτης (οψιμος υπερασπιστης ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΩΝ τουλαχιστον παραλειψεων επι του συμβαντος):

Το συγκεκριμενο "ατυχημα", που ειχε ως αποτελεσμα την προφανη μειωση επιχειρησιακης ετοιμοτητας του ΠΝ, για ΑΜΕΣΗ αντιμετωπιση κρισης, ΔΕΝ θα περασει ετσι, ΟΧΙ απο εμενα, προσωπικα, ως Αρχιπλοιαρχου ΠΝ(εα).

Ο Ελληνικος λαος, εχει δικαιωμα να γνωριζει ΑΜΕΣΑ:

α) Ποιο το ποσοστο μειωσης επιχειρησιακης ετοιμοτητας προκαλεσε η πυρκαια;

β) Ποσο χρονο θα μεινει εκτος ενεργειας η συγκεκριμενη μοναδα του ΠΝ;

γ) Ποιοι λογοι εχουν βγαλει"εκτος"τις 2 εκ των 3 υπολοιπων μοναδων;

Υπογραφη:
Ε. Στεφανιδης,
Αρχιπλοιαρχος Π.Ν.(εα)

Έκτακτες Ετήσιες Κρίσεις Πλοιάρχων ΠΝ 2012.

Από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού ανακοινώνεται ότι, σύμφωνα με το ΦΕΚ 748//1-8-12 τ. Γ, το Ανώτατο Ναυτικό Συμβούλιο Κρίσεων, κατά τις έκτακτες κρίσεις Πλοιάρχων έτους 2012 έκρινε:

α. «Προακτέους κατ' εκλογή» στο βαθμό του Αρχιπλοιάρχου για κάλυψη κενών οργανικών θέσεων τους παρακάτω Πλοιάρχους.

(1) Μάχιμοι

(α) Πάττας Ιωάννης

(β) Μάλφας Γεώργιος

(γ) Αναστασόπουλος Αχιλλέας

(δ) Νασόπουλος Γεώργιος

(ε) Καραγεώργης Κωνσταντίνος

(στ) Καρατζάς Αθανάσιος

(ζ) Τσούνης Νικόλαος

(η) Λεβέντης Γεώργιος

(θ) Χέλμης Δημοσθένης

(ι) Παυλόπουλος Ιωάννης

(2) Μηχανικοί

(α) Καούτσκης Μιχαήλ

(β) Μανωλιουδάκης Κωνσταντίνος

(γ) Κωνσταντόπουλος Κωνσταντίνος

(3) Οικονομικού

(α) Χριστόπουλος Σπυρίδων

(β) Θεοδωρίδης Χρήστος

(4) Υγειονομικού / Ιατροί

(α) Νεονάκης Ευάγγελος

(β) Μηλιώτης Ευθύμιος

(γ) Παïβανάς Κωνσταντίνος

(5) Υγειονομικού / Νοσηλευτικής Μπολιουδάκη Μαρίνη Ειρήνη

β. «Διατηρητέους στον αυτό βαθμό» Πλοιάρχους Μαχίμους

(1) Δίπλα Χρήστο

(2) Κωνσταντινίδη Συμεών

(3) Μπομπό Ανατόλιο

(4) Θεολογίτη Βασίλειο

(5) Λιβερίου Λυμπέρη

γ. «Διατηρητέους στον αυτό βαθμό» Πλοιάρχους Μηχανικούς

(1) Τσάκωνα Δημήτριο

(2) Τζιώτη Κωνσταντίνο

δ. «Ευδοκίμως τερματίσαντα την σταδιοδρομία του», Πλοίαρχο Υγειονομικού / Ιατρό Λατσούδη Παναγιώτη

Προάγεται στο βαθμό του Αρχιπλοιάρχου σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 16 και 20 (παράγραφος 4ε) και 21 (παράγραφος 4) του Ν.2439/1996, ανεξάρτητα από την ύπαρξη κενών οργανικών θέσεων ο Πλοίαρχος Υγειονομικού / Ιατρός Λατσούδης Παναγιώτης ο οποίος κρίθηκε σε έκτακτη κρίση έτους 2012 από το Ανώτατο Ναυτικό Συμβούλιο Κρίσεων ως «Ευδοκίμως τερματίσας την σταδιοδρομία του»

Αντιπλοίαρχος Αδαμάντιος Χριστοδούλου ΠΝ

Εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΝ

 

πηγή KRANOSGR

Ελληνικό... σωσίβιο στους Γερμανούς.

Oι Γερμανοί κοιτάζουν με δέος τους Ελληνες στον τομέα της ναυτιλίας. Μπορεί το Βερολίνο να είναι το κέντρο εξουσίας που θέτει με περισσή αυστηρότητα τους όρους για το πρόγραμμα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, ωστόσο στο πεδίο της παγκόσμιας ναυτιλίας τα πράγματα είναι αντιστρόφως ανάλογα.

Την ίδια ώρα που η ελληνική ναυτιλία μεγαλουργεί, με τους Ελληνες πλοιοκτήτες να ανακηρύσσονται εν μέσω παγκόσμιας κρίσης κυρίαρχοι των επτά θαλασσών αγοράζοντας τα πάντα στο διάβα τους, η γερμανική ναυτιλία με βασικά κέντρα το Αμβούργο και τη Βρέμη μοιάζει να παραπαίει, με πολλές γερμανικές ναυτιλιακές εταιρείες να αντιμετωπίζουν το φάσμα της χρεοκοπίας.

H ναυτιλία είναι ο μοναδικός κλάδος της ελληνικής οικονομίας που εξέρχεται πιο ισχυρός από την κρίση, ενώ στη Γερμανία ο κλάδος φαίνεται να βουλιάζει.

Παράγοντες του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, εκτιμώντας ότι αναμένονται πολλές πτωχεύσεις γερμανικών funds που επενδύουν σε πλοία, δεν έχουν διστάσει να εκφράσουν την άποψη ότι οι Ελληνες εφοπλιστές που διαθέτουν μεγάλη οικονομική ισχύ φαντάζουν ως πιθανοί υποψήφιοι να εξαγοράσουν τις υπό κατάρρευση γερμανικές εταιρείες του κλάδου.

Οι εκτιμήσεις
Τόσο αναλυτές του κλάδου όσο και ο οικονομικός γερμανικός Τύπος, σύμφωνα με πρόσφατο σχετικό άρθρο της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας «Handelsblatt», αναφέρουν ότι η εν λόγω αρνητική συγκυρία στη γερμανική ναυτιλιακή βιομηχανία ενδέχεται να αποβεί προς όφελος των Κινέζων και κυρίως των Ελλήνων εφοπλιστών, οι οποίοι μπορεί να σπεύσουν να αγοράσουν σε φθηνές τιμές τα μεταχειρισμένα πλοία των γερμανικών ναυτιλιακών που παραπαίουν, καθότι οι Ελληνες, όπως αναφέρουν ειδικοί του κλάδου, επενδύουν πάντα αντικυκλικά, δηλαδή αγοράζουν σε καιρούς ύφεσης και επενδύουν σε καιρούς κρίσης, σε αντίθεση με τους Γερμανούς συναδέλφους τους. Οι Ελληνες εφοπλιστές δείχνουν έτοιμοι να επαναλάβουν το 2008, όταν απέκτησαν πλοία σε ευνοϊκές τιμές από γερμανικές ναυτιλιακές που πτώχευσαν.

Η αγορά μεταχειρισμένων πλοίων της Γερμανίας παρακολουθείται πλέον πολύ στενά από τους Ελληνες, σημειώνει η γερμανική εφημερίδα επικαλούμενη μαρτυρία ειδικού, στο πελατολόγιο του οποίου ανήκει η εταιρεία «Costamare» του Κωνσταντίνου Κωνσταντακόπουλου. Οπως εξηγείται, οι Ελληνες εφοπλιστές ενδιαφέρονται για πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων ηλικίας 7-17 ετών.

Μάλιστα, αναφέρεται ενδεικτικά ότι η «Technomar» του Ελληνα εφοπλιστή Γιώργου Γιουρούκου απέκτησε το 2010 δέκα πλοία τέτοιου τύπου από τη γερμανική εταιρεία Claus-Peter Offer, έναντι ποσού άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ.

Βίοι αντίθετοι
Με βάση αναλυτές του χώρου, περισσότερα από τα 2/3 των γερμανικών εταιρειών της ποντοπόρου ναυτιλίας αντιμετωπίζουν μικρότερα ή μεγαλύτερα προβλήματα χρηματοδότησης.

Πιο συγκεκριμένα, περισσότερες από 2.500 γερμανικές ναυτιλιακές έχουν γραμμές πίστωσης από γερμανικές τράπεζες και γερμανικά funds, ενώ πάνω από 800 από αυτές βρίσκονται στο φάσμα της χρεοκοπίας.

Αντίθετα οι ελληνικές εταιρείες εμφανίζονται να διαθέτουν σημαντικά αποθέματα ρευστού. Οι Ελληνες, κατά την περίοδο μεγάλης άνθησης της ναυτιλίας από το 2003 έως το 2007, εμφανίσθηκαν περισσότερο εγκρατείς, ενώ άλλοι πλοιοκτήτες αγόραζαν όλο και περισσότερα νέα πλοία σε πολύ υψηλές τιμές.

Συγκεκριμένα, οι Γερμανοί εφοπλιστές επένδυσαν μεγάλα ποσά την περίοδο της άνθησης, έχοντας αγοράσει με τραπεζική χρηματοδότηση τις περισσότερες φορές πλοία σε υψηλές τιμές, οι οποίες αυτήν τη στιγμή έχουν μειωθεί έως και 50%.

«Τώρα οι Ελληνες επωφελούνται από τις οικονομίες τους, προκειμένου να μπουν στην αγορά με ευνοϊκούς όρους, βλέποντας την απότομη πτώση των τιμών», επισημαίνει ο Αντρέας Σουλτχάις, επικεφαλής του Τμήματος Ναυτιλίας της Berenberg Bank του Αμβούργου.

• Η ειδοποιός διαφορά
  Ο βασικός λόγος που φέρνει τη Γερμανία στη δυσάρεστη θέση να μην μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ναυτιλίας της είναι η διάρθρωση των ναυτιλιακών της εταιρειών. Λειτουργούν κάτω από το ιδιότυπο καθεστώς των KG funds, τα οποία ανήκουν σε πολλούς μικρούς ή μεγαλύτερους μετόχους, αλλά όχι σε έναν πλοιοκτήτη που θα αναλάβει τα ηνία σε αυτή την κρίση. Αντίθετα, οι ελληνικές εταιρείες ανήκουν σε οικογένειες που παίρνουν τις αποφάσεις. Από τους 700 πλοιοκτήτες στην Ελλάδα περίπου οι 600 επενδύουν τα δικά τους χρήματα και οι υπόλοιποι 100 επενδύουν με χρήματα άλλων, ενώ στη Γερμανία από τους 370 πλοιοκτήτες οι 340 επενδύουν με χρήματα άλλων. Αυτή είναι μια βασική διαφορά των δύο αγορών.

Κραυγή αγωνίας από τις εταιρείες

Η Commerzbank έκλεισε την κάνουλα της χρηματοδότησης

Σύμφωνα με πρόσφατο σημείωμα του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της Ελληνικής Πρεσβείας Βερολίνου, σημαντικές αρνητικές εξελίξεις λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα στον κλάδο της ναυτιλιακής βιομηχανίας στη Γερμανία με βασικά κέντρα το Αμβούργο και τη Βρέμη.

Η απόφαση της δεύτερης μεγαλύτερης γερμανικής τράπεζας, της Commerzbank, που κατέχει ηγετική θέση στον χώρο της ναυτιλιακής χρηματοδότησης μαζί με την HSH Nordbank, να αποχωρήσει σταδιακά αλλά οριστικά από τον ναυτιλιακό κλάδο, έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο κενό στη χρηματοδότηση των γερμανικών ναυτιλιακών εταιρειών που αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα ρευστότητας, λόγω του περιορισμού χρηματοδότησης των γερμανικών ναυτιλιακών εταιρειών από τις γερμανικές τράπεζες, που εντείνεται τώρα από την πρόσφατη απόφαση της Commerzbank για αποχώρηση.

Πλέον, οι γερμανικές ναυτιλιακές εκφράζουν κραυγή αγωνίας προς τη γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση για την εύρεση άμεσης λύσης στο θέμα της ρευστότητάς τους, ακόμα και με τη χορήγηση κρατικής χρηματοδότησης, καθώς αρκετών εταιρειών απειλείται ακόμα και η ύπαρξή τους δεδομένου ότι οι γραμμές χρηματοδότησης για πολλές έχουν διακοπεί.

Οι Κινέζοι
Εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης αναζητείται στις κινεζικές τράπεζες, οι οποίες φέρονται διατεθειμένες να αναλάβουν μεγαλύτερους κινδύνους, όχι προκειμένου να βοηθήσουν, όπως διευκρινίζεται από την εφημερίδα, αλλά σε μια προσπάθεια να διασώσουν τις παραγγελίες των ναυπηγείων τους. Στον κλάδο της ναυτιλιακής βιομηχανίας στη Γερμανία απασχολούνται περίπου 400.000 άτομα. Τυχόν αναγκαστικό κλείσιμο κάποιων εταιρειών του κλάδου ή αναγκαστική μείωση των δραστηριοτήτων τους θα σημάνει απολύσεις και απώλεια θέσεων εργασίας.

Κ. ΝΑΝΟΣ
nanos@pegasus.gr

πηγή ΕΘΝΟΣ

Διαφάνεια, εκπαίδευση και όχι γραφειοκρατία θέλει η ελληνική ναυτιλία.

Τι ζήτησαν στη συνάντηση με τον κ. Μουσουρούλη οι εκπρόσωποι της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών

 

Του Νικου Μπαρδουνια

Η αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας, η ανταγωνιστικότητα του εθνικού νηολογίου και η περισσότερη διαφάνεια στο αναπτυξιακό θεσμικό πλαίσιο, που θα αποτελέσει τον «συνδετικό κρίκο» για ακόμη μεγαλύτερη διασύνδεση της ναυτιλίας με την εθνική οικονομία, αποτέλεσαν ορισμένα από τα θέματα που συζήτησαν χθες ο υπουργός Ναυτιλίας Κωστής Μουσουρούλης με τους εκπροσώπους της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ).

Στη συνάντηση τα μέλη της διοίκησης της ΕΕΕ εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την επανίδρυση του υπουργείου Ναυτιλίας και την ένταξη σε αυτό του Λιμενικού Σώματος, χαρακτηρίζοντας το υπουργείο «βασικό εργαλείο» υποστήριξης και προώθησης των ελληνικών θέσεων στα διεθνή ναυτιλιακά fora.

Να σημειωθεί ότι ο ελληνικός εφοπλισμός με τοποθετήσεις εκπροσώπων του, σε Ελλάδα και Λονδίνο, έχει δηλώσει έτοιμος να βοηθήσει στις προσπάθειες ανόρθωσης της εθνικής οικονομίας, τονίζοντας όμως ότι για να υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα, χρειάζεται να καταπολεμηθεί η γραφειοκρατία και να θεσπισθεί ένα περισσότερο διάφανο πλαίσιο το οποίο θα στηρίζει τις επενδύσεις και θα βοηθάει να παραμένει στη χώρα το μεγαλύτερο μέρος του ναυτιλιακού συναλλάγματος που εισρέει. Υπενθυμίζεται ότι την περίοδο 2000-2011 εισέρρευσαν στην Ελλάδα περισσότερα από 155 δισ. ευρώ από τις δραστηριότητες της ελληνικής ναυτιλίας η οποία ελέγχει το 14,4% της παγκόσμιας χωρητικότητας.

Κατά πληροφορίες, ανάμεσα στα θέματα που συζητήθηκαν ήταν και η αναβάθμιση της ναυτικής εκπαίδευσης ως κύριος άξονας των ποιοτικών χαρακτηριστικών που έχουν θέσει οι Ελληνες εφοπλιστές για τη διατήρηση των χαρακτηριστικών της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας.

Ο πρόεδρος της ΕΕΕ Θεόδωρος Βενιάμης σε δηλώσεις του ανέφερε ότι η συζήτηση κινήθηκε στα μεγάλα ζητήματα της ναυτιλίας, όπως τα θέματα ναυτικής εκπαίδευσης, η διεθνής εκπροσώπηση της ναυτιλίας, αλλά και σε μια σειρά άλλων ζητημάτων που έχουν σχέση με τις δραστηριότητες του ελληνικού εμπορικού στόλου. «Ως προς το νηολόγιο, εμείς θα σταθούμε αρωγοί στην προσπάθεια της κυβέρνησης, ώστε να φέρουμε όσα περισσότερα πλοία μπορούμε κάτω από την ελληνική σημαία», είπε ο κ. Βενιάμης.

Από την πλευρά του ο κ. Μουσουρούλης τόνισε τη σημασία της ναυτικής εκπαίδευσης αποκαλύπτοντας ότι το αμέσως προσεχές διάστημα θα επιχειρηθεί μια συνολική αναδόμηση του σκελετού που υποστηρίζει τη ναυτική εκπαίδευση, ούτως ώστε να γίνει πιο ευέλικτη η στήριξή της και να αξιοποιηθούν κατά το δυνατόν περισσότερο οι ευρωπαϊκές δυνατότητες.

Τρία «αγκάθια»

Κατά πληροφορίες, τα μέλη της διοίκησης της ΕΕΕ ενημέρωσαν τον υπουργό και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η διεθνής ναυτιλιακή βιομηχανία. Στην πρόσφατη ετήσια έκθεση της ΕΕΕ, ως σημαντικά προβλήματα καταγράφονται: η υπερπροσφορά χωρητικότητας η οποία εξακολουθεί να ακυρώνει τις ενδεχόμενες θετικές τάσεις και συγκρατεί τις τιμές των ναύλων καθοδικά στους περισσότερους τομείς, οι υψηλές τιμές των καυσίμων και η έλλειψη τραπεζικής χρηματοδότησης. Μάλιστα στην έκθεση της ΕΕΕ σημειώνεται ότι «η παρατεταμένη περίοδος υπερπροσφοράς χωρητικότητας και οι χαμηλές τιμές των ναύλων έχουν προκαλέσει πτώση των τιμών των πλοίων και κατέστησαν την αναχρηματοδότηση ακόμα δυσκολότερη».

Παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ναυτιλιακή βιομηχανία διεθνώς, η ελληνική ναυτιλία παραμένει στην κορυφή. Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Επιτροπής Ναυτιλιακής Συνεργασίας Λονδίνου (Committee), ο υπό ελληνική διαχείριση στόλος, για πλοία άνω των 1.000 gt, το πρώτο 3μηνο του τρέχοντος έτους αριθμούσε 3.760 πλοία, συνολικής χωρητικότητας 264.054.167 dwt. Στα στοιχεία περιλαμβάνονται και τα 437 πλοία, συνολικής χωρητικότητας 25.471.448 dwt. που «χτίζονται» σε διάφορα ναυπηγεία ανά τον κόσμο.

πηγή Καθημερινή

Η θυσία των ηρωικών τορπιλακάτων Τ1 και Τ3 στις 20 Ιουλίου 1974.

Γράφει ο Κώστας Τζαβέλλας

Ο Λευτέρης Τσομάκης ήταν ο διοικητής της Ναυτικής βάσης στην Κερύνεια το 1974 με βάση το κάστρο της πόλης. Με τον Τσομάκη είμαστε αδελφικοί φίλοι όπως ήμουνα με όλους τους αξιωματικούς της Ναυτικής Βάσης Κερύνειας γιατί ως αξιωματικός του 251Τ.Π με ειδικότητα τα οπλομηχανήματα (βαρέα όπλα πεζικού) συνεργαζόμουν πολύ συχνά μαζί τους και αυτοί πολύ συχνά με φιλοξενούσαν πάνω στις τορπιλακάτους στις περιπολίες τους. Ιδιαίτερα ο Αρχικελευστής αγνοούμενος Λεωνίδας Βυτουλαδίτης που έμενε σε σπίτι στην Καλιφόρνια, περιοχή της Κερύνειας, που ανήκε στην θεία μου Μαρούλλα Κυπριανού μου έμαθε όλα τα μυστικά από το μηχανοστάσιο μέχρι την ρύθμιση μιας τορπίλης . Η γυναίκα του Λεωνίδα, Βούλα είχε εγκλωβιστεί για αρκετό διάστημα στο Μπέλλα Πάις χωρίς να γνωρίζει την τύχη του αγαπημένου της.

Ο Ελευθέριος Τσομάκης στις 24 Ιουλίου 1974 θα αναχωρούσε από την Κύπρο γιατί τέλειωνε η δίχρονη θητεία του  στην Κύπρο που είχε αγαπήσει τόσο πολύ. Τρείς βδομάδες πριν την 15ην Ιουλίου μάλιστα μεταφέραμε το αυτοκίνητο του ένα Λάντσια Φούλβια πράσινο, στην Λευκωσία για τεχνικό έλεγχο και μετά το αφήσαμε στον Κώστα Νικολάου μπογιατζή αυτοκινήτων για να του κάνει ένα στίλβωμα   και να  περάσει και την μπογιά με κερί. Το αυτοκίνητο το παρέλαβε 4-5 μέρες πριν τις 15 Ιουλίου 1974. Μάλιστα μετά την παραλαβή έβαλε μέσα και προσωπικά του είδη για να είναι και έτοιμο για αναχώρηση και να μην τρέχει τις τελευταίες μέρες και ώρες.

                                     Το κάστρο της Κερύνειας. Δεξιά κάτω διακρίνονται οι τορπιλάκατοι.

Στις 19 Ιουλίου 1974 το μεσημέρι μου τηλεφώνησε και πήγα στο κάστρο γύρω στις 3 το απόγευμα επειδή ήμουν αξιωματικός στο 251 όπως έχω αναφέρει ήδη  και είχα ειδικότητα στα βαρέα όπλα πεζικού (οπλομηχανήματα). Εκεί μου είπε τις ανησυχίες του και μού είπε ότι ήθελε να βάλουμε στους δύο βόρειους πύργους τα δύο αντιαεροπορικά τύπου Οέρλικον που ήταν και η θέση τους. Οι βάσεις των δύο αντιαεροπορικών Οέρλικον ήταν τοποθετημένες  και  έτοιμες με μπετόν. Στους Νότιους  πύργους  του κάστρου ήταν τοποθετημένα δύο Μπράουνιγκ 50 χιλ. Τα τοποθετήσαμε και εφοδιάσαμε όλα τα αντιαεροπορικά με πυρομαχικά. Ο ίδιος ο Τσομάκης έδωσε άμεση διαταγή για επάνδρωση όλων των πύργων πράγμα που έγινε.

Στις 5 το απόγευμα της ιδίας ημέρας δηλαδή Παρασκευή 19 Ιουλίου 1974 κατέβηκε στο χώρο ελλιμενισμού των δύο τορπιλακάτων Τ1 και Τ3 και άρχισε να τις επιθεωρεί και να τις προετοιμάζει για μάχη τόσο αυτές τόσο και τα πληρώματα. Μάλιστα έδωσε και διαταγή να είναι έτοιμες ακόμη 4 τορπίλες και οι ναύτες τις ετοίμασαν. Επέστρεψα πίσω στο 251 Τ.Π όπου ήδη είχε αρχίσει επιστράτευση 300 ατόμων. Κατά διαστήματα ε’ιχα τηλεφωνική επικοινωνία με την Ναυτική Βάση, με την Βάση του Κορμακίτη όπου ήταν τα ραντάρ και με το στρατόπεδο του πυροβολικού στην Λάμπουσα-Καραβά όπου υπηρετούσε ως αξιωματικός πυροβολικού ο αδελφός μου.

Στις τρείς το πρωί του Σαββάτου 2ο Ιουλίου 1974 πήρε την εντολή να είναι σε άμεση ετοιμότητα και αμέσως ο Τσομάκης ενημέρωσε τον Συνταγματάρχη Μιχόπουλο Διοικητή Φρουράς Κερύνειας.  Στις 5.05 πμ βγήκε έξω να αντιμετωπίσει τον τουρκικό στόλο. Γνώριζε ότι είναι αυτοκτονία. Μα ο Τσομάκης γνώριζε την θυσία του του Αυξεντίου. Η Τ3 με το Τσομάκη και με το ηρωικό πλήρωμα της πήρε πορεία για να κτυπήσει με τις δύο τορπίλες της τον τουρκικό στόλο. Η άλλη η Τ1 ακολουθούσε πιο πίσω σε πορεία αναμονής, Η τουρκική αεροπορία κτύπησε πρώτα την Τ1 η οποία έπαθε σοβαρές βλάβες στην μία μηχανή και στο πηδάλιο και ακυβέρνητη προσάραξε στην παραλία στο Καράκουμι –Βόσπορο.

Μοναδική φωτογραφία από την επίθεση των ελληνικών τορπιλακάτων στον τουρκικό στόλο. Πάνω δεξιά φαίνεται τουρκικό μαχητικό που προσπαθεί να τις προσβάλλει.

Η Τ3 με τον Τσομάκη δεν πτοήθηκε και ετοιμαζόταν να πάρει θέση βολής όταν κτυπήθηκε από αεροπορία και από τα πυροβόλα του τούρκικου αντιτορπιλικού και κομματιάστηκε. Χάθηκαν όλοι εκτός  από ένα υπαξιωματικό τον Μαγέτο ο οποίος βγήκε στη στεριά μετά από πέντε ώρες. Εμείς όταν είδαμε την βύθιση της Τ3 από το 251 Τ.Π δακρύσαμε  γιατί πλήρωμα της η Τ3 είχε φίλους μας.  Τον Τσομάκη, τον Λεωνίδα τον Βυτουλαδίτη και  τους Κερυνειώτες Χρίστο Καρεφυλλίδη και Φοίβο Φιερό συμμαθητές μας  κλπ.κλπ.

Μόλις είχε χαράξει στην γαλάζια θάλασσα της Ελληνικής Κερύνειας που ο ευέλικτος πρόεδρος της Κύπρου θέλει να αφήσει στον Ταλάτ ως πεσκέσι. Είναι σε όλους γνωστό ότι οι τορπιλάκατες δρουν υπό την κάλυψη άλλων μεγάλων σκαφών του ναυτικού γιατί όταν ρίξουν τις τορπίλες τους εκτός  από την ταχύτητα τους δεν έχουν οτιδήποτε άλλο όπλο για άμυνα εκτός από ένα αντιαεροπορικό. Μόνο αυτό είχαν οι Τ1 και Τ3. Αυτό και την μεγαλοψυχία των πληρωμάτων τους.

Αυτός ήταν ο Τσομάκης.  Τα περιττά λόγια περισσεύουν.

Η ΘΥΣΙΑ του Τσομάκη και των ανδρών του είναι εφάμιλλη της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου. Η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου μετά από χρόνια και μετά από αρκετό παρασκήνιο και παρακάλια έδωσε το όνομα του σε ένα περιπολικό σκάφος της. Το Ελληνόψυχο πλήρωμα της Τ3 που θυσιάστηκε ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ αποτελείτο από τους πιο κάτω:

Υποπλοίαρχος         Τσομάκης  Ελευθέριος
Αρχικελευστής          Βυτουλαδίτης Λεωνίδας
Κελευστής                 Καρέτσος Κυριάκος
Ναύτης                       Κουτσουράδης Ελευθέριος
Ναύτης                       Καρεφυλλίδης Χριστος
Ναύτης                       Φιερός Φοίβος
Ναύτης                       Κεφαλονίτης
Κελευστής                 Μαγέτος ( διασωθείς από την Τ3)

Σημείωση: Ο Τσομάκης και οι άλλοι ήρωες δεν χρειάζονται δικηγόρους αλλά όταν ορισμένοι καλλικάδες, κοινώς πεταλωτές, συνεπικουρούμενοι από μασώνους της ιστορίας οι οποίοι σκοπό έχουν να αλλοιώνουν τα πάντα με ψεύδη και να κατασπιλώνουν το κάθε τι το  Ελληνικό και οι οποίοι φτύνουν το κάθε Ελληνικό, ισχυρίζονται ότι οι εξ Ελλάδος που υπηρετούσαν στην Ναυτική Βάση Κερύνειας σαμπόταραν τις δύο τορπιλακάτους για να μην κινηθούν εναντίον του τουρκικού στόλου, τότες αυτοί οι καλλικάδες πρέπει να μπαίνουν σε τάξη. Αυτό έγινε και με τον ήρωα Τσομάκη. Κάποιοι προσπάθησαν να αμαυρώσουν την μνήμη του. Σας τους χαρίζω γιατί εγώ δεν χαραμίζω το δικό μου σάλιο.

Τζαβέλλας Κώστας
Έλληνας Κερυνειώτης
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009

ΣΧΟΛΙΟ

Σήμερα 2 κυπριακές τορπιλάκατοι εκτίθενται στο Ναυτικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης ως λάφυρα. Αποδεικνύοντας το "απαράμμιλο θάρρος" των Τούρκων που κατάφεραν να τις αιχμαλωτίσουν......

 

Προπαγανδιστική φωτογραφία των Τούρκων.

Φαίνονται Τούρκοι στρατιώτες κι Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι να τραβούν μια μισοβυθισμένη τορπιλάκατο....

Ελληνικό και "πράσινο" το πλοίο του μέλλοντος.

Γράφει η Ανθή Κουτσουμπού

Επί ελληνικού εδάφους και πιο συγκεκριμένα από τη Σχολή Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου σχεδιάζεται το πλοίο του μέλλοντος, το οποίο θα συνδυάζει οικονομία και οικολογία, όπως άλλωστε επιτάσσουν οι καιροί.

Το πλοίο που είναι στα σκαριά, εμπορικό ή επιβατικό, θα μπαίνει στην πρίζα, θα καίει εξευγενισμένες μορφές υγρών καυσίμων και θα αξιοποιεί τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με φωτοβολταϊκά ή ανεμογεννήτριες στο κατάστρωμα του. Η χρηματοδότηση του προγράμματος, ύψους 1,94 εκατομμυρίων ευρώ, γίνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το σχέδιο αναμένεται να ολοκληρωθεί στα τέλη του 2013, έχοντας βασικό στόχο τον περιορισμό της παγκόσμιας ρύπανσης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το Πολυτεχνείο κέρδισε την χρηματοδότηση το 2010, κλέβοντας τις εντυπώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανάμεσα σε 254 άλλες ερευνητικές προτάσεις από την ήπειρο.

πηγή News247