29 Οκτωβρίου 2011

Μια συγκλονιστική ιστορία. "Της τα έδωσα της Πατρίδος και τα δύο."

Γράφει ο Δημήτρης Ντούλιας*

Ημουν στο ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.


Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστόλη της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτίριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλίοι, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα... πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.

Το άγημα αποδόσεως τίμων στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Ολοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, οπώς και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής.

Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανολευκή σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πώ παρακάτω.

Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρομο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος πρός ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα.

Και του είπε : "γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο κλπ ".
Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά οτί έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει.
Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς.

Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυα του και με πολλή δύναμη των χεριών του ( αυτά ήταν γερά ) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχη του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά "πώς να σηκωθώ κύριε Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο" και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού οπού φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω απο το γόνατα.

Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο απο όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός.

Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται. Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλίκίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά.

Του απονέμει "τας κεκανονισμένας τιμάς" που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατι της χάρισε και τα δύο πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα.

Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά απο έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να χει.
Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται.

Γι αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν απο την οικογένεια και το Σχολείο για το Επος του 1940.
Για το καλό της Πατρίδας μας.

*ΔΗΜΗΤΡHΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ
ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. εα

Σαν ελάχιστη προσφορά στη μνήμη των αγωνιστών του 1940, σας αποστέλλω αυτή την ιστορία που δημοσιεύεται στο τεύχος του Οκτωβρίου της Ναυτικής Ελλάδος.

πηγή Ηπειρος Ελλάς

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Τότε υπήρχε ΠΑΤΡΙΔΑ! Σήμερα οι κυβερνώντες αλλά και η αντιπολίτευση, όλη, διαχρονικά, βάλλουν κατά της ΠΑΤΡΙΔΑΣ. Νομίζω ότι είναι όλοι τους για κλάματα! Κανείς τους δεν υπερασπίζετε την έννοια ΠΑΤΡΙΔΑ, και όλοι τους μετά την πτώση της χούντας ξυλεύονταν επί «της πεσούσης Δρυός»! Τα αποτελέσματα ορατά. Κανένα ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ σήμερα δεν συγκινείται με την έπαρση της ΣΗΜΑΙΑΣ, (ίσως δε γνωρίζει καν τη λέξη έπαρση!), δεν στέκεται προσοχή και δεν συγκινείται ακούγοντας τον ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ και πάει λέγοντας... Αλλοίμονό σου αν μιλήσεις για ΠΑΤΡΙΔΑ...
Είσαι επικίνδυνος για το πελατειακό πολιτικό κατεστημένο!!! Αλήθεια βρίσκετε διαφορές μεταξύ φασιστικών καθεστώτων και των δικών μας «δημοκρατών»;;;;;
Η ««γενιά του Πολυτεχνείου»» έκανε το Θαύμα της. Δεν υπάρχει πια ΕΛΛΑΔΑ!
Μήπως διαφωνείται;;; Ένα παραδειγματάκι: Η κ. Δαμανάκη εξαργύρωσε το μικρόφωνο που της δόθηκε, με κάποιες εκατοντάδες ΕΥΡΩ κάπου στην Ευρώπη… Αναλόγως όλοι οι υπόλοιποι. Αρκετοί από αυτούς τους «σύντροφους» αγωνίζονται για να μας παραδώσουν στην εσπερία... αμαχητί.
Ό,τι δεν πέτυχαν οι ναζί, το καταφέρνουν οι νεοναζί χωρίς να ρίξουν μια σφαίρα! Με τη βοήθεια της γενιάς που έριξε τη χούντα……
giannisagiannis2@yahoo.gr

elvin είπε...

πολύ καλό το blog μου αρέσει, περιμένω την παρουσία σας στο blog μου http://skrtu.blogspot.com